Reading met hond en zijn baas
7 juli 2019, door Vincent Blom

Toen ik op een warme middag in september 2018 in de kamer televisie zat te kijken, kreeg ik een bericht van Jeannet via Whatsapp. Ze vroeg of zij haar oud-collega, Monique, mijn nummer mocht geven om met mij een afspraak te maken. Ik vond het prima. Een tijdje later nam Monique contact met mij op. Ze vertelde dat ze zich over haar hond zorgen maakte want hij was al oud en ze wist niet wat ze met haar hond moest doen. Ze hoopte dat ik antwoorden van een hond kon krijgen. Ik voelde dat ik zo snel mogelijk ernaartoe moest gaan, maar ik wist niet waarom. Daarom maakte ik met haar op korte termijn een afspraak.

 

 

Ik ging naar haar toe zodat ze bij haar hond kon blijven.  Het was een leuk klein oud huis tussen twee grote huizen met een grote tuin erachter. Toen ik aanbelde bij een gesloten poort naast haar huis, zag ik al meteen een lieve oude hond, een donkerbruine labrador. Hij liep langzaam en had een kromme rug. Een paar minuten later deed een aardige dame, Monique, de poort open. Ze keek ernstig en was blij dat ik kwam. Toen ik in de tuin kwam, snuffelde de hond aan mij. Ik liet hem mijn hand ruiken en aaide hem om aan elkaar te wennen, maar ik voelde al dat er iets niet goed met hem was. Zelfs kon ik aanvoelen waar de pijn zat. We gingen naar binnen want er moest een computer worden aangesloten. Het is een handig communicatiemiddel. We zaten aan de keukentafel. Terwijl Monique koffie aan het zetten was, kreeg ik al bericht van mijn gids dat de hond veel pijn in zijn lichaam had.
Ik legde Monique via de computer uit waar de pijn zat. Mijn gids vroeg mij naar de naam van de hond om beter contact te kunnen maken. Monique vertelde dat hij Teuntje heette. Omdat mijn gids de naam wist, kreeg hij een duidelijk en beter contact. Mijn gids vertelde mij dat Teuntje veel pijn in zijn voorpoten had en dat hij geen zin had om te praten. Ik moest even geduld hebben want Teuntje sloot zich snel af want hij had veel pijn. Een paar minuten later kreeg ik antwoorden van hem.
Hij wilde niet naar de dierenarts want hij was heel bang voor een spuit. Daarna vertelde hij dat hij last van “een liesbreuk” had en dat de pijn erger werd. Monique huilde en twijfelde of ze hem zou laten inslapen zal doen. Gazoef vertelde me duidelijk dat Teuntje bang voor de dierenarts was. Ik vroeg aan Monique of Teuntje bang voor de dierenarts was. Ze zei dat het klopte. Teuntje moest vaker naar de dierenarts omdat hij veel problemen met zijn gezondheid had. Hij gromde wel eens tegen de dierenarts omdat hij het niet prettig vond.
Plotseling zag ik een menselijke verschijning die achter Monique op de bank in de kamer zat. Hij vertelde me met een vriendelijke stem dat hij de man van Monique was en dat hij Teuntje als een puppy gekocht had. Ik vond het bijzonder want ik kon hem goed horen ondanks de grote afstand. Hij vertelde me dat hij aan kanker overleden was. Ik vroeg aan Monique of haar man aan kanker gestorven was. Ik vroeg haar of haar man Teuntje zelf gekocht had. Ze zei dat het helemaal klopte. Hij zweefde heel snel naar me toe. Hij stond tegenover mij en zei duidelijk dat hij zich verantwoordelijk voor zijn hond voelde. Ze las het op de computer en zei dat het helemaal klopte. Hij begreep dat het te veel voor Monique was omdat hij pas was overleden. Ze kon nog niet goed zijn dood verwerken. En dan moest ze ook nog alleen over Teuntje beslissen. Hij kwam naast zijn vrouw staan en vertelde dat ik Monique moest zeggen dat hij haar voor al het liefdevolle verzorgen wilde bedanken. Daarom bood hij Monique hulp aan. Hij stelde voor dat hij Teuntje kwam ophalen, zodat ze Teuntje niet hoefde te laten inslapen. Maar Monique moest wel de laatste dagen goed afscheid nemen, zoals veel knuffelen en aandacht geven zodat zij geen schuldgevoel hoefde te hebben. Monique vond het prettig dat hij Teuntje zonder behandeling en pijn zou ophalen. Hij begreep het goed en zou zijn best doen. Hij vertelde dat Teuntje heel snel achteruit zou gaan.
 

Een week later kreeg ik een liefdevol bericht van Monique. Ze heeft hoeven laten inslapen. Teuntje is inderdaad zelf vredig ingeslapen. Monique was blij dat ze niet de moeilijke beslissing heeft hoeven nemen. En ze bedankte mij voor mijn hulp. Ze kon nu een moeilijke periode afsluiten en verder gaan met haar rouwverwerking.